Rayonkampioenschappen Klasse 6, seizoen 2010-2011

Vandaag, zondag 30 januari 2011 was het ze over. Mario en ik moesten vroeg uit de veren om op tijd bij Nimrod in Etten-Leur te zijn. Dus nadat de autoruiten ontdooid waren reed ik naar Reineveld en Mario stond daar al te bibberen in de vrieskou. Gauw de spullen in de auto en om 8:25 naar Etten-Leur. Niet druk op de weg dus rond 9:15 reden we het terrein van Nimrod op.

Uiteraard moesten we even roken maar daarna naar binnen. Het was er nog rustig. Bogen opspannen en koffie! Geen service, qua standaard en blazoenen onder elkaar. We zeiden: “Leo vertelde toch dat dat niet meer mag”? Maar goed, spanning genoeg dus maar niets over gevraagd. Om kwart voor tien was het nog best rustig en ging ik vragen of er nog materiaalcontrole gehouden werd. Dat was niet zo (ze keken er wel tijdens de wedstrijd naar). Ook bleek dat er nog 5 deelnemers moesten komen! Inmiddels had zich wel een reserve schutter gemeld. Om 10:00 uur waren we samen met de reserves met 20 schutters en is de wedstrijd gestart. Dat was maar goed ook want die 5 schutters die nog moesten komen, zijn niet meer gearriveerd.

Het veld ging redelijk gelijk op. En na de eerste ronde scoorde Mario en ik in de middenmoot met 231 en 229. De tweede ronde werd na een half uur rust gestart en kwamen we doorheen met 231 en 235. Mario was zeer stabiel en ik verbeterde dus licht.

Uiteraard waren we bij de laatste zestien en begon de afvalrace. De spelregels waren dit jaar aangepast (je schiet steeds tegen één tegenstander in sets). Van de zestien blijver er zo acht over voor de volgende ronde. En… jawel daar zaten Mario en ik weer bij. Dat met sets werken maakt het allemaal veel spannender. Elke keer op nieuw maak je de kan om te winnen. Zou heb ik een aantal keren evenveel geschoten als de tegenstander en dan weer verliezen of winnen. Van de zestien blijven er dan 8 over en ook daar plaatsen Mario en ik ons. Dan gaat het er echt om spannen. De zenuwen gaan nu echt mede de uitslag bepalen. De vier groepen van twee stonden weer aan de schietlijn! Spanning stijgt. Ook deze ronde was tot het eind toe ongewis. Het resultaat was dat Mario bij de laatste acht eindigde en ik nog een rondje verder kon. De laatste vier gaan verder. Dan blijven er twee over. Dat zijn dan de gouden en zilveren plak. Daar ging het bij mij mis! Ik plaatse me dus als derde of vierde. Spanning is inmiddels tot het hoogtepunt gestegen. De laatste ronde: Er staan vier schutters aan de schietlijn en daar wordt geschoten voor de eerste en tweede plaats en voor de derde en vierde plaats. Zou ik dat kunnen met al die zenuwen, de derde plaats halen? Zaterdag had Floor me nog even gemangeld, let hier op duim naar beneden etc. etc. Het ging moeizaam. Boog is niet goed stil te krijgen, niet op de tegenstander letten, gewoon concentreren en schieten!

Het gebeurde waar je op hoopt. Je verslaat je tegenstander en dan sta je ineens op de derde plaats! Mario kwam aanlopen met een potje bier en even later werd mijn de bronzen medaille omgehangen. Mario, nog geen jaar aan het schieten bij Reineveld was in zijn nopjes en ik uiteraard ook. In de auto naar Delft zeiden we: “Volgend jaar weer”. Ja zei Mario, maar dan is mijn doel om toch minstens ook een medaille te scoren.

We hebben het beide goed naar ons zin gehad bij Nimrod en kijken terug op een lange maar leuke sportieve dag bij Nimrod.

Groet,

Herman Wolfs